Nieuwste persoonlijke blog
Twee jaar later: alles is anders
Twee jaar na de diagnose is de kanker weg. Mijn leven is veranderd, maar ik leef bewuster, intenser en met meer dankbaarheid.
Lees het volledige verhaal
Het is alweer twee jaar geleden dat ik werd geconfronteerd met kanker. Endeldarmkanker, met uitzaaiingen naar de lymfeklieren. Van het ene op het andere moment stond mijn leven volledig op zijn kop.
Er volgde een zware periode vol behandelingen, operaties, onzekerheid en herstel. Een periode die niet alleen lichamelijk veel van mij vroeg, maar die ook mijn kijk op het leven voorgoed heeft veranderd.
Nu is het 2026. De kanker is weg en het gaat gelukkig erg goed met mij. Maar mijn leven is niet meer hetzelfde als vóór mijn ziekte. Ik leef bewuster, intenser en geniet veel meer van de kleine dingen. Van samen zijn, een goed gesprek, een paar dagen weg en de mensen die echt belangrijk voor mij zijn.
Ook mijn relatie met Gerard is veranderd. We zijn al 27 jaar getrouwd, maar het voelt alsof we elkaar opnieuw hebben leren kennen. We hebben samen zoveel meegemaakt en zijn daardoor op een andere, misschien nog wel diepere manier met elkaar verbonden geraakt. Een nieuwe relatie met de man met wie ik al 27 jaar getrouwd ben. Bijzonder eigenlijk.
Er zijn nieuwe vriendschappen ontstaan en andere vriendschappen zijn verdwenen. Mensen zijn dichterbij gekomen, terwijl anderen juist meer op afstand zijn geraakt. Kortom: alles is anders. Maar anders is niet per definitie vervelend. Het heeft mij ook mooie inzichten, bijzondere ontmoetingen en nieuwe verbindingen gebracht.
Toch blijft de spanning onderdeel van ons leven. Iedere drie maanden wordt mijn bloed gecontroleerd en iedere zes maanden krijg ik een scan in het UMCG. In de aanloop naar zo’n onderzoek verandert er iets. De onzekerheid komt weer even dichtbij en de gedachten die je liever op afstand houdt, melden zich opnieuw.
Gerard en ik bereiden ons daar samen op voor. Voordat de onderzoeken plaatsvinden, gaan we vaak een paar dagen lekker weg. Even samen genieten, ontspannen en kracht verzamelen. Daarna volgen de controles en begint opnieuw die spannende week van wachten op de uitslagen. Een week waarin de tijd soms langzaam voorbijgaat.
Tot nu toe zijn de berichten gelukkig goed. Daar zijn we iedere keer opnieuw ontzettend dankbaar voor.
Ons inzetten voor KWF is voor Gerard en mij een belangrijke manier geworden om alles wat ons is overkomen een plek te geven. Het helpt ons bij de verwerking en geeft ons kracht. Door samen in actie te komen, voelen we dat we iets kunnen betekenen voor anderen die nu met kanker worden geconfronteerd.
Onderzoek heeft ervoor gezorgd dat ik hier vandaag mijn verhaal kan vertellen. Daarom moeten we ons blijven inzetten en zoveel mogelijk geld ophalen. Voor betere behandelingen, voor meer genezing, voor meer tijd en voor meer hoop.
Kanker heeft mijn leven veranderd. Het heeft mij veel afgenomen, maar mij ook geleerd hoe kostbaar het leven is. Ik leef. Ik geniet. Ik kijk vooruit.
En samen met Gerard blijf ik strijden. Voor KWF, voor iedereen die met deze vreselijke ziekte te maken krijgt en voor een toekomst waarin kanker steeds beter behandeld en uiteindelijk overwonnen kan worden.
Samen geven we hoop een gezicht.